Geschiedenis van karate

Volgens de legende is karate ongeveer 2000 jaar geleden in het Noorden van China ontstaan, waar de Indische Monnik Daruma Taichi zijn boeddhistische leer onderwees in het klooster van Chaolin-Zsu. Om zijn leerlingen lichamelijk en geestelijk te sterken voor zijn strenge onderwijsmethode en tegen gevaren waarmee zij op hun latere reizen zouden worden geconfronteerd, ontwikkelde hij een soort fysiologische techniek, zowel gebaseerd op zware lichamelijke prestaties als op meditatie. Later kregen deze monniken de naam van de geweldigste vechters van China te zijn en werd hun zelfverdediging stijl Chaolin-Zsu tempel boks of Kempo genoemd.

Door de goede handelsbetrekkingen tussen China en het Japanse eiland Okinawa duurde het niet lang vooraleer deze zelfverdediging techniek doordrong naar Okinawa en de technieken vermengd werden met het plaatselijke vuist vechten. Hieruit ontstond het Okinawa-Te, de basis van het huidige karate. Het was grootmeester Gichin Funakoshi (geboren in 1869, Shuri (Okinawa)) die het Okinawa-Te overbracht naar Japan alwaar hij het vermengde met oudere Japanse verdediging's technieken en alzo het moderne karate (Kara = leeg; Te = hand) vormde. Karate-do betekent dus de weg van de lege hand.

Grootmeester Gichin Funakoshi (1868-1957)

Masatoshi Nakayama (1913-1987)